هر ایراد از میان مجموعه‌ای ثابت از وضعیت‌ها می‌گذرد. این وضعیت‌ها در همهٔ پروژه‌ها یکسان‌اند، پس گزارش هرکس را که تهیه کرده باشد به یک شکل خوانده می‌شود.
این موضوع شامل:
وضعیت‌ها
| وضعیت | معنی |
|---|---|
| باز | ثبت شده و هنوز کاری روی آن آغاز نشده |
| در حال انجام | کسی در حال رسیدگی به آن است |
| آمادهٔ بازرسی | کار انجام شده و منتظر بازبینی است |
| تأییدنشده | بازرسی شد و رد شد — بازگشت به مجری |
| تأییدشده | بازرسی و پذیرفته شد |
| بسته | کارش تمام است و رفع‌شده به حساب می‌آید |
| باطل | اشتباهی ثبت شده؛ برای سابقه می‌ماند اما شمرده نمی‌شود |
باطل وضعیتی است که ارزش فهمیدن دارد. آن را برای ایرادی به کار ببرید که اصلاً نباید ثبت می‌شد — تکراری، یا نقصی که معلوم شد در محدودهٔ کار دیگری است. باطل کردن سابقه را نگه می‌دارد بی‌آنکه شمارنده‌ها را به هم بزند، کاری که حذف آن را به‌کلی پنهان می‌کرد.
وضعیت در هر سطر دیده می‌شود و فیلترها بر همان استوارند.
مسیر معمول میان آن‌ها
باز ← در حال انجام ← آمادهٔ بازرسی ← تأییدشده ← بسته.
هرجا بازرسی رد شود، مسیر حلقه می‌زند: آمادهٔ بازرسی ← تأییدنشده ← در حال انجام، و باز از نو. این حلقه عمدی است — تعداد دفعاتی که یک ایراد در آن می‌چرخد از مفیدترین چیزهایی است که یک پروژه می‌تواند اندازه بگیرد.
اولویت پرسش دیگری است
وضعیت می‌گوید به کجا رسیده؛ اولویت می‌گوید چقدر مهم است. چهار اولویت وجود دارد: کم، عادی، زیاد و بحرانی. ایراد بحرانیِ بسته‌شده نیازی به توجه ندارد؛ اما ایراد کمی که سه ماه باز مانده شاید داشته باشد.